THE RIGHT TO WRITE

Its really, really frustrating, when all you want is write… either writing for a living or writing for creative fulfillment… but some negative forces are blocking your path to writing, pulling you down, demoralizing you to the max, depleting your energy and creative juices….

Writing as a work… is a real joy, sobrang fulfilling na ang isang blankong papel o word document ay napupuno ng mga letra at kapag ang mga ito ay na-translate into visuals o isang produkto on TV, whether super ganda o okey lang… fulfilling talaga.

Especially, kung ang gusto mo lang naman talaga ay magsulat! Secondary ang kumita.

Pero sa mundong ginagalawan ko… even if labingdalawang taon ko na itong ginagawa, hindi pa rin maabot ng utak ko kung bakit:

kailangan ko pang chumika, makisama, sumipsip, mag-kiss ass sa mga taong hindi ko type maka-chikahan. Hindi ba puede, pure working relationship na lang. Magsusulat ako, at bigyang buhay niya ang sinulat ko. Tapos!
Ginagawa ko ang trabaho ko ng buong husay, tumutulong sa lahat ng tao, pinipilit huwag pumalpak… pero isang maliit na pagkakamali, kailangang palakihin at gawing isyu. Lalo na’t ang dahilan ng pagkakamali ay hindi naman ako. Victim!

Can’t anybody understand, I may look normal, I may look plain, but I’m a true blue artist. And I expect people to respect this. I don’t thrive in an environment filled with anger, cruelty, back-biting… I don’t deserve to be demoralized by people who can’t cope with my eccentricies?